Anfibioen gainbehera eta beren populazioen desagerpenari buruz burutu diren ikerketa gehienak, beherakada horien sorburak identifikatu eta tamaina neurtzeko programetara zuzenduta daude. Populazio-ereduak ornodun ugarien kontserbazioan orohar erabiltzen badira ere, anfibioekin oraindik oso gutxitan erabiliak izan dira. Artikulu honetan, bi anfibio populazioren hazkunde tasa estimatzeko bi eredu kuantitatiboren erabilera azaltzen da. Lehenengo espeziea baso-igel gorria (Rana temporaria) da. Europan espezie oso arrunta da, eta ingurune ezberdinetako eremuak, latitude zein altitude baxuetatik altuetara, kolonizatzen ditu. Beste espeziea Lanzako arrabioa (Salamandra lanzai) da eta hori, berriz, Alpeetako eremu zehatz batean baino ez da aurkitzan. Parametro demografikoak eta biziraupen tasak nahiko ongi dokumentaturik daude eta sentikortasun-analisien erabilera duela gutxi argitaratu zen bi espezie horientzat: populazioaren hazkundean eragin handien duten parametroak identifikatzeko, adinen egituraren eredu bat eraiki zen. Ikerketa horietan erdietsiriko emaitza nagusiak aurkeztu eta alderatzen dira eta espezie bakoitzaren kontserbazio-lerroak proposatzeko erabiltzen dira.